Nie tworzę po to, żeby się podobać. Tworzę, żeby przetrwać.

Żyjemy w świecie pozorów – w pracy, która niczego nie daje poza pieniędzmi, w rytmie, który tłumi sens. Kiedyś człowiek wiedział, czym jest sprawczość – teraz produkuje puste gesty. W tym chaosie twórczość jest dla mnie aktem buntu i ocalenia.

Moim znakiem jest cebula – warstwy życia, które trzeba zedrzeć, by dotrzeć do rdzenia. Nie maluję piękna. Szukam prawdy. I nawet jeśli boli – to właśnie znaczy, że jeszcze żyję. Zapraszam.